از همه جا

بیشتر از یک ماه است که پرستار دارم. بیست و یکی ، دو ساله، جوان، حاه طلب و جویای قدرت( البته به گفته خودش). چقدر آرزوی نسلها عوض شده، آرزوی ما، ده چهلی ها استقرار عدالت بود و جهان پر از صلح و عضوی فعال و بهینه، واسه کشور و شهر و خانواده، دهه پنجاهی ها،تحصیلات عالیه و رفتن به خارج و ادامه تحصیل و بازگشت و خدمت به مردم و خانواده، دهه شصتی ها، کار دولتی خوب و خانه ای و ماشینی و زن و بجه ای، دهه هفتادی ها، کار و درآمد از هر راهی، فقط هر چه پول بیشتر، بهتر. دهه هشتادی ها، کار از پدر و مادر، خانه و ماشین و موبایل و لب تاپ و ال و بل برای من، تشنه قدرت و خودخواهی، دهه نودی ها، پدر و مادرم کی هستند و کجایند؟ اصلا من کی هستم؟ زندگی چیست؟ خدا کی هست و کجاست؟ کشور و مرزو بوم یعنی چه؟ خانواده یعنی چه؟ احتمالا دهه ۴۰۰ها، کره زمین کیلویی چند؟ بمب اتم بریزید گور پدر انسان، حیوان و گیاه و … این وقایع حاصل کار فرهنگی خوب،! دینداری مطلوب! دروغهای شاخدار! علم و عمل و آگاهی کافی و زیاد! دست پاکی فراوان! قانون درست و محکم! مجریان بی غرض و مرض! و هزاران علت دیگر است!.