ام اس و تربیت بدنی

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان میروم و با انگشتهایم بر پوست سیاه شب میکشم

چراغهای رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نمی کند

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنی است

اینروزها فروغ از دست من کلافه شده یادم باشه شعری از خودم بنویسم تا حداقل فروغ از دستم ناامید نشه تصمیم داشتم ننویسم چون مثل یه گوله کاموا کلافه ام و پیشی ناز روزگار چه بازیها با هام داره اما نوشته ویولت واظهار لطفش منو به نوشتن وادار کرد پس دوباره باید تحملم کنید اینروزا دارم دنبال کسی میگردم که بیاد خونه و کمکم تو ورزش باشه البته ورزش که چه عرض کنم طریقه خزیدن را بهم یاد بده گفتم ورزش یاد یه خاطره از دوران دانشجویی افتادم سال دوم تربیت بدنی 2 گرفته بودم و یه نامه از پزشکم که ورزشای سنگین که خستم میکنه نباید انجام بدم همانطور که قبلا گفته بودم طبق توصیه بی دردها که یا از سر حماقت بود یا … به کسی نگفته بودم ام اس دارم وقتی نامه را به استاد تربیت بدنیم که یک خانم مغرور بود و خودشو قهرمان تمامی عرصه های ورزشی تصور میکرد نشون دادم گفت اصلا از این اداها خوشم نمیاد مگه اینجا دبیرستانه که گواهی بیارین من فقط گفتم شما میدونید ام اس چیه

اونم گفت نه و نمیخوام هم بدونم تو گیر ودار حذف واحد بودم که یکروز توی خیابونی که منتظر اتوبوس بودم و تصمیم داشتم سواربشم که ناگهان اتوبوس راه افتاد و من خوردم زمین . حالا دردش بماند با متلکای جماعت پشت سر که منتظر اتوبوس بعدی بودم چکنم یکی بیاد دست خانمو بگیره سوار بشه و چند تا هم به اتوبوس گاریچی اتوبوس سواری یادت ندادن و… داشت حالم بهم میخورد درد پاها و از همه بدتر دل گرفتگی شعر فروغ خلاصه سریع خودمو جمع کردم بلند شدم وکنار اومدم البته تعدادی از خانوما واقایون مهربون قربون صدقه ام میرفتند و باعث میشدن که اشکهای بارانی من بر زمین خشکیده چهره ام بریزد توی این بلبشو ناگهان استاد تربیت بدنیمو دیدم که داشت نزدیک میشد سریع دستمال غرور را بیرون کشیدم واشکامو پاک کردم و سربلند ایستادم

استاد :چی شده ؟

نسیم :هیچی

استاد :دیدم خوردی زمین

نسیم : من نبودی ام اس بود

خلاصه اون ترم درسی حذف نشد من نمره ام 18 شد و استاد تربت بدنی با ام اس آشنا

نسیم