سلام دوستان چند روزی به دلیل مشغله زیاد نه نوشتم و نه وبلاگهای قشنگ دوستان را خواندم فقط هول هولکی میلمو گاهی چک میکردم اما بی جواب امروز جمعه که من غالبا نمی نویسم تصمیم به نوشتن گرفتم آخه دلم برا همتون خصوصاپیامهاتون تنگ شده است این وبلاگ عجب اعتیاد میاره خصوصا برای من که معمولا درد دل شخصی نمی کنم و به علت تنبلی خیلی حرف نمی زنم اما نه همیشه مثلا زمان دانشجویی از پرحرفترین دانشجوها در زمینه بحث با اساتید البته بحثهای علمی بودم در شرکت هم تو بخش کاری پرحرفم ولی در مسایل خانوادگی و بیماری اهل حرف نیستم شاید عادتم به وبلاگ هم همین ناگفته باشداین چند روزه خبرهای زلزله جنوب شرق آسیا بسیار تکاندهنده بود که جای هیچ صحبتی نمی ماند چقدر سخت است بی خانمانی و گرسنگی و بیماری واز دست دادن عزیزان و…
پنج شنبه شب تلویزیون فیلمی پخش کرد به اسم مسیر سبز که گویا هفته گذشته هم بخش شده بود وبه درخواست مکرر دوباره پخش می شد اما برای من تازه بود در سراسر این فیلم عشق بر خلافکاری و گناه و حسد وسایر صفاتی که انسان ها از آن بدشان میاید اما ممکن است به آن دست زنند برتری داشت یکی از شخصیتهای فیلم سیاه پوستی بود که به جرم کشتن و تجاوز به دو دختر بچه محکوم به نشستن بر صندلی الکتریکی شده بود رفتار عرفانی این مرد و سادگی و بی توقعیش دیدگاه زندانبانها را نسبت به خودش عوض کرده بود و با مشخص شدن بی گناهی او پیش نگهبان بااعمال ماوراالطبیعه که توسط این مرد انجام میشد سر نگهبان را واداشت که پیشنهاد فرار به او دهد اما مرد سیاه رد کرد و گفت : خسته ام خیلی خسته ام رییس داغونم و در هنگامی که اعدام می شد وقتی پرسیدند: حرفی برای گفتن نداری با نگاهی آرام گفت : (به خاطر چیزی که هستم متاسفم .)
به جرم ناکرده ام مجازات میکنند
به حسد و کین و دروغ افتخار میکنند
و پاکی قربانی مشتی مرده پرست خواهد شد
اما می دانم که با دفن هر پاکی درخت میروید
و با کشتن هر عقیده شعور زنده خواهد شد
نسیم
