بزرگ شدن 10 اخرین قسمت

قبلا گفتم که واسه دیدن و تحقیق در مورد فیزیوتراپی و محل اسکان ام اسی های کهریزک رفتم اونجا پنج روزی قرنطینه بودم با دیدن ادمای نیازمند و دردمند اونجا تقریبا افسرده شدم و سرانجام به بخش ام اس جدید منتقل شدم همه چیز خوب بود هم اتاقیم دختر جوان وزیبایی بود بنام مریم.7 سال مبتلا به ام اس بود بالاشهر خونه داشتند دارای چندین خواهر وبرادر اونم مث من همه راهها عقلانی و غیرعقلانی را واسه درمان طی کرده بود و حالا داوطلبانه مقیم اونجا شده بود غم ازچهره اش میبارید چون توانایی کم حرکتی داشت زیاد داوطلب کارگاه صنایع دستی اونجا واسه کارهای هنری نبود علاوه بر این به اهمیت فیزیوتراپی واسه ام اس پی نبرده بود وازمسئولین نمیخواست ببرنش فیزیو.حدود 25 خانم و 15 اقا اونجا بودند اکثر اقایون و خانما متاهل بودند. و هز از گاهی بعضی خانواده ها به اونها سر میزدن شاید تغییرات خلقی که یکی از مشکلات ام اسه خانواده ها را از ام اسی دور کرده بود شایدم نخواستن خانواده ها واسه ندیدن مشکل و یا…
چند روزی که اونجا بودم چند جلسه برگزار شد که در یکیش خانم نویسنده جوانی اومده بود واسه ام اسی ها داستان بخونه و اونروز مولوی خوندو حافظ توی جلسه دو تا خانم نیکوکار هم که یکیشون مادر دکتر کتایون علیخانی متخصص مغز و اعصاب بود هم حضور داشت شعر را میشناخت منم چند بیتی خواندم و او گفت :یه شاعر را کشف کردیم !!!
یک جلسه هم با حضور بیماران و مسئولین برگزار شد که من از مسئولین خواستم پزشکان مغزواعصاب دوماهی یکبار بیماران را ویزیت کنند.
لزوم روانپزشک و روانکاو حس میشد و گفتم اوقات مشاوره بذارید
الزام بیمار واسه ورزش بازی و شادی و استفاده از هوای ازاد
وگفتم من ازمایشی امدم اینجا و الگوبرداری برای شهرهای دیگه
و در پایان مریضای زیبا تصیلکرده اما افسرده ای دیدم که نیاز به کار دردل و همنشین داشتند.
اخرین ساعتای حضورم دراونجا سینا اومد دیدنم نتونسته بود فراموشم کند و باهاش رفتم فرودگاه واو گفت اولین نگاهت به من نگاه خشم بود.
با این سفر حسابی بزرگ شدم