خاطرات و تغییر دیدگاه3

زن مهربانی که تنها او می توانست نق نقهای پدرم را تحمل کند اما به گذشته که برمی گردم تحمل را نمیتوان نام صبر نهاد .صبر سازنده است اما تحمل مخرب.نه تنها رفتارهای اشتباه را برطرف نمی کند بلکه باعث تداوم رفتار غلط هم شده و در دل  تحمل کننده احساس مغبون ومرعوب شدن و در نهایت نفرت را برمی انگیزد.همان احساسی که در مادرم پدید آورد.و این احساس باعث بوجود آمدن موجودی خیالی و ترسناک بنام پدر در دل بچه ها شد طوریکه هیچیک از ما نتوانستیم واژه دوست و حامی خیرخواه را در سیمای پدر ببینیم.با بزرگتر شدن بچه ها روابط سردتر و با شکاف عمیقتر خودشان را نشان دادند مادر نه فقط تلاشی برای بهتر شدن روابط انجام نداد بلکه خانواده او هم آتش بیار معرکه بودند در تشدید اصطکاک بین پدر و مادر.گرچه در سالهای اول مادرم بدلیل کمی سن و اختلاف پانزده ساله با پدر قدرت تعدیل رفتارهای پدر و تغییر در شیوه زندگی را نداشت اما سالهای بعد هم هیچ تلاشی برای بستن این شکاف با مطالعه ،ترفندهای زنانه و مشورت صورت نداد و مزید برعلت به روزمرگی عادت کرد و عادت داد پدر و بقیه را.گاهی فکر میکنم نقش زن در مادری و همسری و مدیریت خانه بقدری ویژه و ظریف و حساسه که هیچکس تا حالا به عمق آن پی نبرده و این نقش،توانایی جابجایی کوه و خلق رفتارهای محال و شگفتی ساز را دارد.در هر صورت زندگی ما به همین صورت نصفه و نیمه ادامه یافت گرچه میتوان خیلی ای کاش اینطور ای کاش آنطور را در مورد آن گفت اما گذشته گذشته است و باید به حالا اندیشید به این موضوع که با خودسازی و اصلاح رفتار خود اگر توانستم بر دیگران و رفتارشان اثرمفید بگذارم چه بهتر و گرنه بگذارم و بگذرم و آرامشی معنوی را در درون خود جستجو کنم و لاغیرکه قرآن هم به رسول خدا گفته تو فقط بشارت دهنده و نهی کننده ای و دیگر هیچ.