وای از قیمتها

یکشنبه بعد از کار با پرستارم رفتیم خیابان گردی/زیارت یکی از نوادگان ائمه و به او گفتم اگه واقعا محبوب خدایی ما را هم یاد کن.بعد دیدن خیاطی ماهر در محله های پایین شهر و دیدم نه در محله های بالای شهر و نه در پایین شهر جایی واسه ما ویلچری ها وجود ندارد. بالای شهر با وجود ساختمانهایی با پله های زیادشان بدون آسانسور و پایین شهر با درب کوچک خانه و کوچه های تنگ و پراز دست اندازشان. بعد رفتیم دیدن طلافروشی ها و قیمت های نجومی شان.علت حضور من اونجا نه خرید طلا یا دیدنشان  بلکه احوالپرسی از خواهری ام اسی که برادرش طلافروش بود.برادره بهم گفت حال او از تو بهتره راه اتاق تا دستشویی را با سختی خودش میرود اما تو از او جوانتر و سرحالتری.گفتم من چهار تا بچه شر و شوهری که دوباره ازدواج کرده ندارم.بعد رفتیم سمت مبل و فرش ماشینی فروشها که قیمتهایشان سه چهار برابر شده و در آخر سمساریها که آنها هم مثل بفیه این وسط دو تا ساندویج خوردیم و در انتها روز خوبی سپری شد.