دغدغه های من

1- گاهی در محیط کاری همکارانی را می بینم که عشق به کار عشق به سازمان و عشق به وطن برای شکوفا شدن هر چه بیشتر را ندارند. تعجب میکنم از آدمهایی که جسم سالمی داشته اما از سرمایه وجودی خود برای رسیدن به اهداف متعالی و رشد یافته ای استفاده نمی کنند. گاهی دلم برایشان میسوزد و فکر میکنم مگر عمر آدمی چند سال است که خرج چیزهای الکی شود.
2- گاهی در جامعه و محیط اطراف خود آدمهای منفی بین و منفی فکر و منفی عملی میبینم که باز هم دلم برایشان می سوزد. قادر نیستند از آنچه هست و شاید قابل تغییر نباشد لذت ببرند و فقط ابعاد منفی هر اتفاق را می بینند و هیچ تلاشی در مثبت دیدن، مثبت کار کردن، مثبت تصمصم گرفتن و مثبت اجرا کردن نمی کنند.
3- هنوز هم نتوانستم یکی دو پرستار خوب پیدا کنم به قول دکتر شریعتی یک بیشترین تعداد ممکن است.