خاطرات و تغییر دیدگاه 1

به تو می اندیشم هرلحظه وهر جا وهر سمت و هر سو.می دانم کسی برایم جز تو نمانده و نمی ماند حتی دست و پا و چشم وگوشم.گمان می کردم اینها مال منند اما…یادم می آید هشت سالگی و قللکم ،که جعبه ای فلزی بود از شکلات خالی شده و من پولهای عیدی و روزانه ام را درآن نگه می داشتم .چقدر مواظبش بودم چقدر برایم مهم بود چقدر ذوق می کردم وقتی می دیدم پولهای قلک من ازهمه خواهروبرادرها بیشترو توجیه می کردم آخه من بزرگترم.چقدر خوشحال بودم که انها پولهایشان را خوردنی می خرند اما من نگهشان می دارم.چقدر می بالیدم که وقتی دویست تومان شدند مادرم فقط از من قرض گرفت و کارش راه افتاد.چقدر خوشحال بودم که دوباره جمع کردم و با موتور هوندای داییم رفتیم پلاسکویی که تازه توی شهرمان باز شده بود و چند تا سبد پلاستیکی شیک واسه نگهداری سیب و پیاز،سبزی،ظرفهای شسته شده و…خریدیم و پول من وسیله ای واسه خانه شد .چندی پیش به علتی وارد انباری شدم و یکی از سبدها را دیدم خاک خورده و رنگ قرمز شادش پریده .چه جالب زمانی که در خانه های معمولی کابینت معنا نداشت این سبد جای بشقاب داشت و قاشق و کار کابینت را  برای نگهداری ظرفهای شسته انجام می داد و حالا حقیر و کهنه در گوشه ای افتاده و شاید بزودی در سطل زباله و یا خیلی شانس بیاورد در بساط کاسه بشقابی واسه ذوب و تبدیل شدن به پلاستیکی احیایی قرار بگیرد و همزمان پدرم را دیدم با قامتی خمیده، رنگ زرد انگشتانش که زبری زمانه آنها را از ریخت و قیافه انداخته بود خاطرات دیگری را درونم زنده کرد…ادامه دار