تنهایی

عقربه های ساعت چهارده و پانزده دقیقه بعد از ظهر را نشان میدهند من پشت میز کارم در  شرکت نشسته ام.درحالیکه که کارمندان یک ساعتی است که رفته اند کولرها خاموش وسکوت خواب الودی همه جا را فراگرفته فقط گاهی زنگ تلفن بی جوابی در فضا می پیچد و بعد دوباره همه چیز ارام میشود.با دستان ناتوانم و فقط با انگشت اشاره دست راستم که لاغر و خمیده شده با سختی زایدالوصفی تایپ میکنم.منتظرم برادرم هستم تا ساعت چهار تا پنج بیاید دنبالم.دلم از عملکرد ریسم گرفته اما غصه نمی خورم.دلم از خودم گرفته که وجودم و روحم و انسانیتم را اسان به ثانیه های ساعت سپرده ام و انها با سرعت باد از پیش رویم میگذرند و من فقط ناظر بی عملکرد انهایم.به جسمم از نظر ورزشی و به روحم ازنظر مراقبه نمیرسم.